Gister schreef ik een bericht over hoe fijn het is om alleen te zijn! Maar na een aantal dagen is het ook wel fijn om iemand te zien. Ik denk heel vaak; zitten ze wel op me te wachten? Ja zelfs met goede vriendinnen. Maar ik dacht nu: je moet natuurlijk ook zelf iets ondernemen.
Ik een leuk appje gestuurd; om wat lekkers te eten en drinken buiten of binnen. Wat zij prettig vinden. De 1 gaat volgende week op vakantie, dus dat wordt na de vakantie (het is dinsdag deze week). De ander is zeker nog een week druk met werk en dan komen haar ouders naar de stad. Dus ze kan pas ook de week erna afspreken.
Dit gaat over mijn 2 besties.... Die ik dus de komende twee weken niet ga zien. In coronatijd, nog geen tijd hebben......? Hier word ik mega onzeker van. Dit is waar mijn gevoeligheid ligt. Hier word ik mega hard afgewezen. Hier word ik verdrietig van. En boos en wil ik de vriendschap eindigen, gelijk. Of zeggen nouja laten we t dan toch maar spontaan doen, omdat jij het wilt. Ik neig gelijk naar alcohol en sigaretten en denk aan alle andere mensen die me hebben afgewezen. En ook ruzie maken. Daar krijg ik dan echt ZIN in. Anderen boos maken met mijn boosheid. WAT DOE IK VERKEERD?! Dat is dan ook weer zelfmedelijden, maar ik zie vriendschap of wat het dan ook is ZO anders.
En hoe kun je dan op een goede manier duidelijk maken dat dit je verdrietig maakt? Wat is dan geoorloofd? Het naar jezelf trekken; hoe het voor jou voelt? Of juist niet? Een compromis is in dit geval niet echt mogelijk. Maar ben ik dan alleen goed voor een spontaantje en geen echte meeting? Of heeft dat er niets mee te maken? Vraag ik te veel van een ander; door ook aan mijn situatie te denken (als single metaal ziek alleen thuis zitten)? Moet ik gewoon oké zeggen?
En wat doet mij nu beter laten voelen?!
Ik een leuk appje gestuurd; om wat lekkers te eten en drinken buiten of binnen. Wat zij prettig vinden. De 1 gaat volgende week op vakantie, dus dat wordt na de vakantie (het is dinsdag deze week). De ander is zeker nog een week druk met werk en dan komen haar ouders naar de stad. Dus ze kan pas ook de week erna afspreken.
Dit gaat over mijn 2 besties.... Die ik dus de komende twee weken niet ga zien. In coronatijd, nog geen tijd hebben......? Hier word ik mega onzeker van. Dit is waar mijn gevoeligheid ligt. Hier word ik mega hard afgewezen. Hier word ik verdrietig van. En boos en wil ik de vriendschap eindigen, gelijk. Of zeggen nouja laten we t dan toch maar spontaan doen, omdat jij het wilt. Ik neig gelijk naar alcohol en sigaretten en denk aan alle andere mensen die me hebben afgewezen. En ook ruzie maken. Daar krijg ik dan echt ZIN in. Anderen boos maken met mijn boosheid. WAT DOE IK VERKEERD?! Dat is dan ook weer zelfmedelijden, maar ik zie vriendschap of wat het dan ook is ZO anders.
En hoe kun je dan op een goede manier duidelijk maken dat dit je verdrietig maakt? Wat is dan geoorloofd? Het naar jezelf trekken; hoe het voor jou voelt? Of juist niet? Een compromis is in dit geval niet echt mogelijk. Maar ben ik dan alleen goed voor een spontaantje en geen echte meeting? Of heeft dat er niets mee te maken? Vraag ik te veel van een ander; door ook aan mijn situatie te denken (als single metaal ziek alleen thuis zitten)? Moet ik gewoon oké zeggen?
En wat doet mij nu beter laten voelen?!
Reacties
Een reactie posten