Eindelijk zagen we elkaar weer!
Door de coronacrisis elkaar natuurlijk al een paar maanden niet gezien en wat heb ik haar gemist!
Onze band is op dit moment oké. Ze is ontzettend boos op mij geweest, omdat ze vindt dat ik haar leven bepaal. Ze heeft nooit grenzen aangegeven en daardoor ben ik zoals ik ben. Trots? Hmm.. ik heb veel gereisd, dus nog weinig opgebouwd. "Was dat nou echt nodig?" vraagt ze dan. "Allemaal vluchtgedrag. Zwerver! Als je terugkomt ga je wel settelen." Oké mama zal het proberen.
Ja ik heb weinig opgebouwd. Ja mijn ouders hebben mij soms financieel geholpen. Ja ik ben soms in niet zo'n handige situaties terechtgekomen. Heb ik spijt? Nee... Sorry. Die reizen zou ik nu niet meer kunnen doen; althans niet op die manier.
Mama is "ouderwets" en zeker ook zo opgegroeid; baan, geld, huis, spaargeld. Ik ben echt het tegenovergestelde. En zij heeft zeker gedeeltelijk gelijk! Ik had best al iets kunnen opbouwen. Maar ik weet niet waar dat is misgegaan. Om met dat geld wat ik had gespaard te reizen? Ik maak mijn moeder gelukkig door verantwoordelijker voor mezelf te zijn. Dat zei ze dit weekend. Daar is ze erg teleurgesteld over. Dus ik ga daar mijn best voor doen. Maar zo lastig nu ik in de ziektewet zit en in de 70% al zit. Dit roept allemaal weer nieuwe vragen op, nieuwe oneindige gedachtes, nieuw piekeren.
Als ik eraan denk hoe zij mij als een kleine Mij zou omschrijven zijn dat vooral negatieve eigenschappen: altijd in de belangstelling willen staan, aanhankelijk, grote mond etc. Ik vroeg dus dit weekend heb je eigenlijk ook goede herinneringen aan me? Ik gaf natuurlijk niet aan dat deze vraag me echt heel veel pijn doet. En ik waarschijnlijk door die afkeur ook niet naar mijn eigen kleine Mij kan kijken. Ze gaf aan dat ik vroeger een konijntje met mn handen nadeed. Dat was een leuke herinnering. Fijn, dat er toch nog 1 is.
Als ik naar mezelf kijk op een video denk ik niet aaaah kijk nou wat een wijsneusje haha. Nee, ik denk wat een naar kind was ik toch. Ik heb dus de goedkeuring van mijn moeder nodig om mijzelf oké te vinden. Heel lastig. En dus was dit weekend leuk, maar ook heel zwaar en naar om geen bevestiging van mijn moeder te krijgen.
En nu? Nu probeer ik het op een rijtje te zetten....
Door de coronacrisis elkaar natuurlijk al een paar maanden niet gezien en wat heb ik haar gemist!
Onze band is op dit moment oké. Ze is ontzettend boos op mij geweest, omdat ze vindt dat ik haar leven bepaal. Ze heeft nooit grenzen aangegeven en daardoor ben ik zoals ik ben. Trots? Hmm.. ik heb veel gereisd, dus nog weinig opgebouwd. "Was dat nou echt nodig?" vraagt ze dan. "Allemaal vluchtgedrag. Zwerver! Als je terugkomt ga je wel settelen." Oké mama zal het proberen.
Ja ik heb weinig opgebouwd. Ja mijn ouders hebben mij soms financieel geholpen. Ja ik ben soms in niet zo'n handige situaties terechtgekomen. Heb ik spijt? Nee... Sorry. Die reizen zou ik nu niet meer kunnen doen; althans niet op die manier.
Mama is "ouderwets" en zeker ook zo opgegroeid; baan, geld, huis, spaargeld. Ik ben echt het tegenovergestelde. En zij heeft zeker gedeeltelijk gelijk! Ik had best al iets kunnen opbouwen. Maar ik weet niet waar dat is misgegaan. Om met dat geld wat ik had gespaard te reizen? Ik maak mijn moeder gelukkig door verantwoordelijker voor mezelf te zijn. Dat zei ze dit weekend. Daar is ze erg teleurgesteld over. Dus ik ga daar mijn best voor doen. Maar zo lastig nu ik in de ziektewet zit en in de 70% al zit. Dit roept allemaal weer nieuwe vragen op, nieuwe oneindige gedachtes, nieuw piekeren.
Als ik eraan denk hoe zij mij als een kleine Mij zou omschrijven zijn dat vooral negatieve eigenschappen: altijd in de belangstelling willen staan, aanhankelijk, grote mond etc. Ik vroeg dus dit weekend heb je eigenlijk ook goede herinneringen aan me? Ik gaf natuurlijk niet aan dat deze vraag me echt heel veel pijn doet. En ik waarschijnlijk door die afkeur ook niet naar mijn eigen kleine Mij kan kijken. Ze gaf aan dat ik vroeger een konijntje met mn handen nadeed. Dat was een leuke herinnering. Fijn, dat er toch nog 1 is.
Als ik naar mezelf kijk op een video denk ik niet aaaah kijk nou wat een wijsneusje haha. Nee, ik denk wat een naar kind was ik toch. Ik heb dus de goedkeuring van mijn moeder nodig om mijzelf oké te vinden. Heel lastig. En dus was dit weekend leuk, maar ook heel zwaar en naar om geen bevestiging van mijn moeder te krijgen.
En nu? Nu probeer ik het op een rijtje te zetten....
Reacties
Een reactie posten